Transient Lunar Phenomena (lichten op de maan)

In het Nederlands is er tot op heden geen enkel goed artikel verschenen over een bijzonder fenomeen wat zich op de maan afspeelt:  TLP oftewel Transient Lunar Phenomena.  In onze huidige fase van het post-Apollo tijdperk zou het een misvatting zijn om te denken dat alle raadsels van de maan zijn opgelost. Mysterieuze reflecties, flauwe roodachtige gloed, flikkerende lichten, flarden van ‘mist’ en zelfs iets wat lijkt op explosies, geven nog steeds voldoende aanleiding tot verder onderzoek.

Meerdere astronauten zijn naar de maan geweest, hebben monsters van stenen teruggebracht, de achtergebleven opnameapparaten zijn langdurig en grondig bestudeerd. Er is absoluut geen spoor van leven gevonden. We zijn ervan overtuigd dat de maan altijd biologisch steriel is geweest. Wetenschappers hadden een totaal gebrek aan atmosfeer op de maan verwacht maar waren toch ook teleurgesteld om geen “waterig” materiaal in de rotsen te ontdekken. De maan ziet er vandaag ongeveer hetzelfde uit als toen de eerste telescopische observaties ervan in 1609 werden gemaakt.

Echter, steeds meer astronomen geven tegenwoordig toe dat de maan niet zo inert (=geen enkele reactie) is als ooit werd gedacht. Onder de verzamelnaam “Transient Lunar Phenomena” (TLP) wat zoveel betekent als : Vergankelijke fenomenen op de maan zijn een aantal waarnemingen gedaan die niet afdoende verklaard zijn.

De term zelf is bedacht door Sir Patrick Moore in 1968. Een van de allereerste meldingen van een TLP-gebeurtenis werd gedaan door Canterbury-monniken in 1178.Zij zagen een flits in de donkere helft de wassende maansikkel. De maan is niet van kaas, dat is inmiddels genoegzaam bekend, maar de maan is dus kennelijk ook niet zo dood, dor en statisch als men de laatste decennia verondersteld heeft.

In de geschiedenis zijn al veel eerder onbekende lichten beschreven. Sir William Herschel zag al in 1787 verschillende punten waarvan hij dacht dat het actieve vulkanen waren. Maar vooral moderne waarnemers hebben regelmatig lichten of een zwakke gloed, soms rood gekleurd, beschreven. Velen die de maan bestudeerden met krachtige telescopen hebben deze ongrijpbare gloed of lokale obscuraties gerapporteerd. Het vinden van een TLP vereist vele honderden uren van vruchteloos zoeken voordat zelfs maar een glimp kan worden opgemerkt. Na de tweede wereldoorlog kwamen de meeste TLP-rapporten van amateurs, maar dit was goed te verklaren. Professionele astronomen waren in die tijd niet bijzonder geïnteresseerd in de maan. Sterker nog, het werd als enigszins saai beschouwd. Veel belangrijker waren de sterren en verre sterrenstelsels. Toen het ruimtetijdperk naderde, veranderde echter de mening en werd de maan in zijn bereikbaarheid weer nieuwswaardiger.

Bij het Crimean Observatory in de toenmalige Sovjet-Unie gebruikte Nikolai Kozyrev in 1958 de 50 inch-telescoop om de maan te observeren. Hij was geïnteresseerd in de TLP-rapporten. Op een dag bekeek hij de grote formatie Alphonsus, een gebied met een diameter van meer dan 110 kilometer, met een centrale berg en een systeem van scheuren in de bodem. Plotseling zag Kozyrev een rode vlek, niet ver van de centrale piek. Het duurde niet lang maar hij was in staat om ​​definitief te bewijzen dat er iets vreemds was gebeurd. Het was niet de eerste keer dat er vreemde verschijnselen werden waargenomen in Alphonsus. Wellicht nog interessanter is Aristarchus, een 36 kilometer lange krater – het helderste object op de maan – dat zelfs te zien is wanneer het alleen wordt verlicht door licht dat wordt weerkaatst door de aarde.  Deze vreemde lichten zijn niet beperkt tot Alphonsus en Aristarchus. Ze verschijnen ook elders op het maanoppervlak.

Waarnemers ontdekten dat de lichten het meest voorkomen als de maan het dichtst bij de aarde (perigeum) staat, zodat de korst van de maan onder maximale spanning van de zwaartekracht van de aarde staat.

Als de (veel kleinere) maan bij ons miljarden kilo’s zeewater met eb en vloed in beweging kan krijgen is het natuurlijk logisch dat de zwaartekracht van de aarde op de maan een nóg grotere invloed heeft.

In 1969 lieten de eerste astronauten opnameapparatuur achter op het maanoppervlak. Er werd vastgesteld dat milde maanbevingen het vaakst voorkomen op het moment van perigeum, wat een indicatie kan zijn voor een verband tussen maanbevingen en de zwaartekracht van de aarde.  Maar dan nog: Wat veroorzaakt dan de lichten? We kunnen conventionele vulkaanuitbarstingen zeker uitsluiten. Gewelddadige erupties op de maan eindigden minstens een miljard jaar geleden, toen het leven op aarde nog in een primitief stadium verkeerde. Een andere theorie gaat er van uit dat de TLP’s het gevolg zijn van zonneactiviteit maar tot op heden is daar geen helder bewijs voor gevonden. Een min of meer logische theorie is de aanname dat de lichten te wijten zijn aan het ontsnappen van ingesloten gassen van onder de maanbodem.  Elektrostatisch geladen maanstof zou dan de benodigde vonk kunnen leveren en een explosie veroorzaken? Het moge duidelijk zijn dat de TLP’s nog grotendeels onverklaard zijn.   Ondertussen blijven waarnemers – zowel professioneel als amateur – de maan nauwlettend in de gaten houden, op zoek naar de vreemde lichten die zo schuchter verschijnen uit de dichtheid van maanrotsen. De maan heeft vooralsnog slechts enkele van zijn geheimen prijsgegeven, maar lang niet alles. Paps denkt dat de zwaartekracht van de Aarde in combinatie met de warmte van de zon de meest onderschatte factor in dit mysterie is. We roepen de heren en dames wetenschappers op om dit 400 jaar oude raadsel eens op te lossen.

 

Deze kaart, gebaseerd op een onderzoek van 300 TLP’s door Barbara Middlehurst en Patrick Moore, toont de geschatte verdeling van waargenomen gebeurtenissen. Rood getinte evenementen zijn rood; de rest is geel.

 

Tenslotte nog een kort filmpje over TLP:

Permanente koppeling naar dit artikel: https://www.dulcet.nl/2017/11/27/transient-lunar-phenomena-lichten-op-de-maan/

7 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Ik had er wel eens van gehoord, maar nooit serieus genomen. Inderdaad best vreemd. Het doet me denken aan de lichten die ook wel eens worden waargenomen vlak voor aardbevingen.

  2. Ik las ook nog ergens dat iemand beweerde dat de maan 1 miljard jaar ouder is dan de aarde…. zal wel broodje aap verhaal zijn maar ga ik ook nog eens naar kijken.

     

    TLP is wel een serieus onderwerp, maar weinig over bekend.

    1. Dat lijkt me een broodje aap verhaal idd. Alles rond om de zon is uit hetzelfde puin en in dezelfde periode gevormd. Een miljard jaren ouder lijkt me dan niet echt waarschijnlijk. Voor zover ik er verstand van heb natuurlijk 🙂

  3. Ik zie dat de commentaren niet zichtbaar zijn hierboven, dus maar even zo:

    de geleerden beweren dat eb en vloed op aarde door de maan komt , hoe kan dat als de aantrekkingskracht van de maan een zesde is in verhouideing met dat van de aarde , op 300.000 km van de aarde , mijn bewering is dat eb en vloed veroorzaakt wordt omdat de aarde schommeld tijdens het draaien , en daardoor de watermassa heen en weer gaat

    1. Het is niet alleen een bewering. Het is ook meetbaar. Wat jij eigenlijk zegt is dat het water op aarde klotst. Maar de aarde is uiteraard geen badkuip 🙂 Als de aarde zo zou schommelen, zoals je denkt, dan zou dat uiteraard veel meer gevolgen hebben voor de planeet. Zoals aardbevingen en vulkaanuitbarstingen aangezien dan niet alleen het water heen en weer wordt geschud, maar ook de landmassa’s.

      Getijden zijn perfect te matchen aan de maan en aan de massa van de maan te koppelen. Daarom zijn getijden en dingen als springvloed ook perfect te voorspellen aan de hand van de stand van de maan.

      Maar goed, iedereen is vrij wat anders te denken 🙂

  4. De getijden eb en vloed

    De zwaartekracht van de maan trekt aan de dichtstbijzijnde oceaan, iets minder sterk aan het centrum van de aarde en nog minder sterk aan de verste oceaan. Aan de ene kan wordt het water dus van de aarde weggetrokken en aan de andere kant wordt de aarde weggetrokken van het water. Dit zorgt ervoor dat er twee getijden per dag ontstaan. Ook in gesteente zijn er getijden, hoewel die door het harde materiaal kleiner zijn. Een voorbeeld is de Large Hadron Collider bij Genève, die continu van vorm verandert door de krachten van de maan. De aarde veroorzaakt ook getijden op de maan. Die zijn 81 keer zo sterk, omdat de aarde 81 keer zo zwaar is. Hierdoor ontstaan maanbewegingen en soms gasuitbarstingen (oftewel TLP’s..) Deze getijdebewegingen zorgen ervoor dat de draaisnelheid van de aarde langzaam wordt afgeremd en hierdoor verwijdert de maan zich heel langzaam, ongeveer 3,8 centimeter per jaar van de aarde.

     

    bron: https://wetenschap.infonu.nl/sterrenkunde/122140-de-maan-belangrijk-hemellichaam-bij-de-aarde.html

  5. De maan verwijdert zich van de aarde met 3,8 cm per jaar.

    De maan en aarde zijn grofweg 4,5 miljard jaar oud.

     

    1 jaar = 3,8 cm

    10 jaar = 38 cm

    100 jaar is 3.80 meter

    1.000 jaar = 38 meter

    10.000 jaar = 380 meter

    100.000 jaar = 3.8 km

    1.000.000 jaar = 38 km

    10.000.000 jaar = 380 km

    100.000.000 jaar = 3800 km

    1.000.000.000 = 38.000 km

    4.500.000.000 = 171.000 km totale verwijdering..?

     

    Huidige afstand Aarde-maan is 384.000 km.

    Is de maan dan ooit begonnen op 384.000-171.000 = 113.000 km afstand?

    Het lijkt logisch maar het zal vast niet kloppen. De verwijdering zal vroeger trager geweest zijn of iets dergelijks. Ik kon het niet zo gauw vinden op internet.

     

Geef een reactie

Your email address will not be published.

%d bloggers liken dit: