Zwarte driehoeken aan de hemel, lichtende bollen, vreemde objecten in alle vormen. We noemen ze ufowaarnemingen. Alleen dateert bovenstaande al van honderden jaren terug. Terug te vinden in oude geschriften, overleveringen en zelfs gravures.
Honderden jaren, en zelfs ouder, aan verhalen, zelfs rotstekeningen, van vreemde objecten aan de hemel. Archeologen mogen de rotstekeningen graag aan goden toeschrijven, want in dergelijke tijden waren mensen natuurlijk niet in staat vast te leggen wat ze zagen. Sarcasme natuurlijk, maar toch vreemd om dergelijke rotstekeningen zelf maar een betekenis toe te kennen zonder ook maar te overwegen of het niet gewoon simpelweg een representatie was van wat mensen indertijd aan de hemel zagen.
Terug in het heden. Natuurlijk zullen we nooit meer met zekerheid weten wat dergelijke tekening nu echt moeten voorstellen. Maar aantoonbaar is wel dat het ufofenomeen zeker al honderden jaren speelt. Lang geleden gebeurtenissen zijn vastgelegd en hebben de eeuwen overleefd. Evenals oude gravures. Kortom, tastbare beschrijvingen uit een ver verleden. Het bewijst niks, behalve dat het fenomeen al enorm oud is.
Tot eind jaren 40 van de vorige eeuw werd het fenomeen ook wijdverbreid serieus genomen. Maar daar stak de Amerikaanse overheid een stokje voor, iets wat het AARO onderzoek ook maar eens bevestigde. De Amerikaanse overheid ontmoedigde ufo’s te rapporteren en deed actief pogingen het fenomeen middels debunking technieken in diskrediet te brengen. Deze praktijken kwamen abrupt tot een einde toen in 2017 bekend werd dat er toch wel degelijke nog steeds onderzoek werd gedaan naar het ufofenomeen.
Na 2017 kwam er een “soort” van openheid en menigeen was in jubelstemming: Eindelijk disclosure (openheid van zaken). Nu negen jaren later is van enige “disclosure” nog steeds niks terecht gekomen.
Nasa deed ook onderzoek, maar had alleen toegang tot publiek toegankelijke gegevens. AARO had volledige toegang tot documenten betreffende het fenomeen, en kwam wonderwel tot de conclusie dat er niks voor het publiek verborgen werd gehouden. Deze conclusie werd getrokken nadat, jawel, AARO toegang had gehad tot geclassificeerde documenten. Documenten die tot op de dag van vandaag achter slot en grendel zitten omdat ze een gevaar zouden vormen voor de nationale veiligheid.
Tot zover disclosure dus.
Toch was het AARO rapport wel een gedegen stuk werk. De conclusies van dit, en andere Amerikaanse onderzoeken, zoals die van NASA, roepen echter wel geregeld wat vragen op.
December 2004 merkten Amerikaanse marine piloten een opmerkelijk object op. Het ongeveer 12 meter lange object vloog razend snel en veranderde, zonder snelheid te minderen, zo snel van richting dat het de natuurwetten leek te tarten. Het kreeg de naam “Tic Tac” ufo omdat het de vorm had van een enorme Tic Tak snoepje. Geen vleugels, geen andere openingen en geen hete uitlaatgassen.
En zo hebben er over de decennia heen meerdere voorvallen plaatsgevonden waarbij objecten zich niks aan natuurwetten gelegen lieten liggen.
Het Pentagon bevestigde in 2019 dat de beelden van de zogenaamde Tic Tac ufo authentiek waren.
Ondanks dat er voorvallen zijn met dergelijke objecten komt letterlijk ieder onderzoek met dezelfde conclusie: Geen enkel bewijs of aanwijzing dat dergelijke technieken wijzen op buitenaardse activiteit of technologie.
Het feit dat er nergens in de wereld de technologie voorhanden is om ook maar in de buurt te komen van dergelijke manoeuvres en er ook geen materialen bestaan die ook maar in de verte bestand zijn tegen de krachten die vrijkomen bij dit soort manoeuvres, is desondanks de conclusie steeds weer dat er geen aanwijzingen zijn voor een buitenaardse technologie.
De vraag is, als dit geen aanwijzing is, wat dan wel?
Uiteraard zijn aanwijzingen nog steeds geen bewijs. En ook al zou wel worden erkent dat er toch mogelijk buitenaardse technieken en materialen in het spel zijn, het brengt nog steeds geen antwoorden op de vragen waar het eigenlijk om draait: Waar komt het vandaan, wat is het en waarom is het hier.
Buitenaards of niet, het blijft een ongrijpbaar fenomeen zonder duidelijk herkomst of doel.
Ondertussen blijven decennia aan data en onderzoeken achter slot en grendel met als reden een vermeend gevaar voor de staatsveiligheid. Best ironisch voor een fenomeen waarvan het bestaan tot aan 2017 werd ontkent.
Het ufofenomeen wordt de laatste negen jaren (2017-2026) eindelijk erkent en serieus genomen. De Amerikaanse overheid publiceert zelfs ufovoorvallen met beelden en al. Maar wat daarbij dan weer opvalt is de summiere informatie betreffende deze voorvallen.
Ook opvallend is dat, ondanks de zogenaamde openheid van de laatste jaren, er nog geen enkel document uit het verleden is vrijgegeven die meer info verschaft over (grotere) voorvallen uit de laatste 7 of 8 decennia. En daar waren massale gebeurtenissen bij, zoals de zogenaamde Phoenix lights en een heuse vloot ufo’s boven het Witte Huis in 1952.
Desondanks is de huidige stroom aan geverifieerde ufo voorvallen wel een sprong voorwaarts vergeleken met tien jaren geleden.
Het levert alleen niks nieuws op. De conclusies van nieuwe onderzoeken zijn nog dezelfde als decennia terug, en de openheid is nog steeds ver te zoeken.
Maar we hebben nu wel een fenomeen dat eindelijk serieus wordt genomen.
Naar de vragen waar het uiteindelijk om draait wordt ook nog steeds geen onderzoek gedaan.
Buitenaards of niet, het wat, waar vandaan en waarom, wordt nog steeds niet onderzocht. Althans, niet waar we weet van hebben. Dergelijke conclusies zouden wel eens veel interessanter kunnen zijn dan de vraag of het überhaupt wijst op buitenaards leven, want die vraag doet er in essentie niet eens toe, en komt vanzelf met de antwoorden op deze drie vragen.
En zo leeft de ufo saga nog wel even door.
Het volledige AARO rapport is hier te downloaden: