Op 31 Oktober 1938 sloeg in menige Amerikaanse huiskamer de paniek toe.
De radio had het over buitenaardse ruimte vaartuigen,marsbewoners in New York,chaos en vernietiging.Het klonk allemaal angstwekkend echt. Toch was ook deze invasie gewoon mensenwerk.
Stephen Hawking waarschuwt er maar weer eens voor: Kunstmatige intelligentie. Als we niet oppassen kan het maarzo eens de mensheid overnemen. Als het hier zou kunnen, waarom niet ook “elders” in het universum.
Voorvallen met tot op heden onverklaarde objecten, ufo’s dus, zijn een onbetwistbaar feit. De verklaring ervoor is dat allerminst. Maar mocht de herkomst buiten de aarde liggen, dan heeft von Neumann wellicht al lang geleden een mogelijke verklaring bedacht.
Waarom de wetenschap de vingers niet brandt aan ufo’s
Is het bestaan van buitenaards leven een feit?
Kan buitenaards leven ons zonnestelsel ooit al bereikt hebben?
Vergeleken met de ouderdom van het heelal is onze aarde, relatief gezien, een nieuwkomer. Eventuele andere technische beschavingen hebben dan ook al ruimschoots de tijd gehad om zich te ontwikkelen en grote delen van het heelal te koloniseren. Het heelal zou moeten wemelen van het leven. Toch zien we dat niet. Is de afwezigheid van bewijs ook bewijs voor afwezigheid? Kortom, de Fermi paradox.
Voor veel mensen onlosmakelijk verbonden aan de onopgeloste ufo voorvallen. Is er een kans dat deze vreemde onverklaarde objecten hun oorsprong vinden buiten de aarde? En zo ja, hoe dan, want de afstanden tussen de sterren zijn, volgens veel wetenschappers, te groot om overbrugd te worden. Een beetje een paradox, aangezien er ook vanuit de wetenschap mogelijkheden worden bedacht en geopperd hoe de mens zelf wel naar de sterren zou kunnen reizen. Uiteraard moet een buitenaardse herkomst nog maar bewezen worden, en is de realiteit dat niemand, ondanks de leuke verhalen, ET heeft gezien, laat staan iets kan aantonen in die richting. Toch valt er genoeg te zeggen voor de hypothese. Daarvoor hoeven we niet eens terug te grijpen op science fiction, aangezien zelfs met conventionelere middelen ons zonnestelsel al lang bereikt kan zijn.
In 1964 kwam de Russische astronoom Nikolaj Kardasjevmet de zogenaamde Kardashev scale om de technologische ontwikkeling van beschavingen in het universum in te delen. Kardasjev deed dit aan de hand van het energieverbruik welke een dergelijke beschaving nodig zou moeten hebben om de populatie en technologie te onderhouden.
In 1992 werd voor het eerst vastgesteld dat er zich planeten moesten bevinden buiten ons eigen zonnestelsel met de ontdekking dat er zich planeten moesten bevinden rond een pulsar met de naam PSR B1257+12. De echte ontdekking van de allereerste exo planeet liet echter nog 3 jaar op zich wachten. Pas in 1995 was het zover, en werd het bestaan van een planeet bevestigd rond de ster 51 Pegasi. Tot die tijd was de discussie over of en hoeveel planeten er eigenlijk konden bestaan verrassend dezelfde als nu over of en hoeveel buitenaardse intelligenties er buiten ons eigen zonnestelsel kunnen bestaan. Nu er nog maar een miniem stukje heelal is bekeken met, in principe, een grove stofkam (Kepler kan geen details onderscheiden), en er toch al zo’n 3200 planeten zijn gevonden in dit miniem stukje heelal, schuift de vraag ook op naar hoeveel van die planeten kunnen leven bevatten, en hoeveel daarvan hebben een intelligente beschaving die net zo ver, of wellicht zelfs enorm veel verder, als ons is. En dan rijst ook de vraag
